 گفت و گوی اختصاصی با سعید شنبه زاده و پییق تی لووآ آهنگساز فرانسوی وی
سوريه کبيری- واشنگتن پریزم سعید شنبه زاده از کوچه بازار شهر بوشهر موسیقی را فراگرفت. ولی اجرای برنامه در جشنواره فجر سال ۱٣۶۸ (۱۹۹٠) آغاز کار رسمی و حرفه ای وی به شمار می رود. آغازی که با جایزه اول جشنواره همراه شد. از فعالیت های دیگر هنری او در ایران، می توان به کار با ارکستر سمفونی تهران اشاره کرد. در خارج از ایران نیز از جمله جشنواره های گلوبال فست (جشنواره جهانی) در آمریکا، وومکس در اسپانیا، و تیرگان در کانادا را، در کارنامه دارد. در عین حال به دعوت دانشگاه تورنتو در سال تحصیلی 1996-1997 به عنوان استاد مهمان در بخش موسیقی جهان، موسیقی جنوب ایران را تدریس کرده است.
آقای شنبه زاده نخست تنها با پسرش روی صحنه آمد، به اتفاق او چند قطعه اجرا کرد، و سپس گروه چهارنفره ارکستر فرانسوی خود را فراخواند، و برنامه را با مشارکت آنها و پسرش پی گرفت. شنبه زاده در همان ابتدا، شال سبز رنگ بزرگ خود را روی دست هایش بلند کرد. این اقدام وی با استقبال یک پارچه و کف زدن های طولانی حاضران روبرو شد. او در خلال این برنامه نیز که با اجرای ترانه های جدیدش و از جمله "آه سیمرغ" ساخته پییق تی لووآ آهنگساز نامدار فرانسوی همراه بود، با یکی دو اظهارنظر خود، جمعیت حاضر را چندین بار سر وجد آورد و به شدت مورد تشویق مخاطبان خویش قرار گرفت. وی در اظهارنظرهای اش به مسائل جاری در ایران پرداخت و گفت: "آه سیمرغ را به هموطنان داخلی تقدیم می کنم، که همچون اسطوره های ایرانی برای کسب آزادی و حقوق حقه خویش در تلاشند." او در بخش دیگری از اظهارات خود خاطرنشان کرد: "در تورنتو وجود متفکرین و قشر فرهیخته ایرانی، سبب شده که این شهر محل خوبی برای رشد موسیقی اصیل شود. چراکه این قشر حمایت گسترده ای از این نوع موسیقی می کنند. بنابراین اگر قرار باشد که موسیقی شرقی و ایرانی در غرب حضور داشته باشد و رشد کند، کانادا و به ویژه شهرهایی مانند تورنتو و مونترال از مناسب ترین مکان ها خواهند بود." روز پس از این اجرا، آقایان شنبه زاده و پییق تی لووآ در گفت و گویی اختصاصی با واشنگتن پریزم به پرسش های این نشریه پاسخ دادند. متن این گفت و گو از نظر خوانندگان گرامی می گذرد. س:
آقای شنبه زاده شما در جشنواره
تیرگان که در تابستان گذشته در تورنتو برگزار شد، به این شهر آمدید و
برنامه اجرا کردید. پیشتر هم در دانشگاه این شهر در بخش موسیقی جهان، موسیقی جنوب ایران را تدریس می کردید.
ج: باید بگویم هربار که در جامعه ابرانیان تورنتو حضور پیدا می کنم، پیشرفت ها و تغییرات مثبت زیادی را در این جامعه می بینم. به نظر من در واقع اینک اوضاع به گونه ای است که تعداد ایرانیان که در انتاریو و یه ویژه تورنتو زندگی می کنند، این استان را به صورت یکی از استان های ایران درآورده اند. با این تفاوت که در اینجا آنچه را که مایلند در وطن داشته باشند ولی از آن محرومند، دارند. یعنی امنیت اجتماعی، وجود مدارس خوب برای فرزندان، نبود مافیا بازی و باج گیری، و زندگی در جامعه ای نسبتا دمکراتیک، همان چیزی است که ایرانیان مایلند در استان های داخل کشور از آنها برخوردار باشند، ولی نیستند. در حالی که در اینجا به همه این خواسته ها رسیده اند. س: منظورتان از جامعه ای نسبتا دمکراتیک چیست؟ ج: اینکه می دانیم جامعه صددرصد دمکراتیک شاید ایده ال گرایانه باشد، و در هیچ کجا کاملا شکل عملی پیدا نکرده است. اما جوامعی که نسبتا دمکراتیک هستند، همان چیزی می باشند که ملت ایران دهه هاست در پی ایجاد آنند. در اینجا هم بسیاری از ۱٠٠ تا ۱۵٠ هزار ایرانی که در استان انتاریو زندگی می کنند، توانسته اند نسبت به جامعه ای که در آن حضور دارند، شناخت خوبی پیدا نمایند. با این شناخت هم توانسته اند وارد جامعه میزبان شوند، و جای شایسته خود را پیدا کنند. البته ایرانی در هر کجای دنیا که باشد، ایرانی است.
|
