 گفت و گوی اختصاصی با ریچل استول در مورد قانون نوین سرباز-کودکان در آمریکا
واشنگتن پریزم روز ١٠ دسامبر سال گذشته میلادی (۲٠ آذر ماه سال جاری) کنگره ایالات متحده لایحه ای را تصویب کرد که به موجب آن دولت هایی که از سرباز-کودکان استفاده کنند، از صلاحیت برخورداری از کمک های عمده نظامی آمریکا محروم خواهند شد. هدف از این لایحه که به صورت رای مخفی به تایید وکلای مجلسین نمایندگان و سنا رسید، تجدید مصوبه حمایت از قربانیان سوء استفاده و قاچاق انسان بود. لایحه مورد اشاره با پشتیبانی ریچارد داربین سناتور دمکرات ایلینویز و سام برونبک سناتور جمهوریخواه کانزاس مطرح شد، و به صورت قانونی هرگونه آموزش و تعلیمات علوم نظامی بین المللی، تأمین مالی ارتش خارجی، فروش تجهیزات نظامی، و مبادله مستقیم تجاری با دولت هایی را منع می کند، که از سرباز-کودکان در ارتش هایشان استفاده کرده، و یا به شبه نظامیان تحت امر خود مجوز انجام چنین کاری را می دهند. ریچل استول یکی از کارشناسان مرکز اطلاعات دفاعی در زمینه توسعه سلاح های سبک و استفاده از کودکان در درگیری های نظامی، از عمده افرادی است که بیش از ده سال را صرف مطالعه و بررسی این موضوع کرده و دراین خصوص طرف مشورت قانونگزاران می باشد. او پیشتر نیز گزارش هایی در این باره و در مورد تهیه این لایحه، ارائه داده بود. مرکز اطلاعات دفاعی زیرنظر مرکز امنیت جهانی فعالیت می کند. خانم استول در گفت و گوی اختصاصی خود با واشنگتن پریزم از فحوای این قانون، تفسیر آن برای ایالات متحده، سرباز-کودکان در سراسر جهان، و همچنین گام های بعدی صحبت می کند. 
ریچل استول کارشناس مرکز اطلاعات دفاعی در مورد استفاده از کودکان در
درگیری های نظامی می گوید: "در مورد افغانستان اما، داستان چیز دیگری است. زیرا
بعضی از کشورها فاقد جامعه مدنی هستند، و نهادهای مدنی و سازمان های غیر
دولتی ندارند" س: ممکن است برای ما از اهم مفاد لایحه ای که هفته گذشته از تصویب کنگره گذشت، صحبت کنید؟ ج: این قانون ارائه کمک های نظامی کارآمد به دولت هایی را منع می کند، که از کودکان در ارتش های خود و یا در شبه نظامیان تحت امرشان استفاده می کنند. به این مفهوم که حتی کمک هایی که ممکن است از طریق دولت ها به سمت شبه نظامیان تحت حمایت که از سرباز-کودکان بهره می برند سرازیر شود را نیز، محدود می نماید. بسیاری از کشورهایی که از کمک های نظامی آمریکا بهره می برند، اینک در حوزه شمول این قانون قرارمی گیرند. کمااینکه براساس اطلاعات فعلی، این قانون کشورهایی چون افغانستان، چاد، جمهوری دمکراتیک کنگو، سریلانکا، سودان و اوگاندا را دربرمی گیرد. دو کشور دیگر یعنی سومالی و برمه هم هستند، که از سرباز-کودکان بهره می برند. اما آنها از کمک های نظامی آمریکا استفاده نمی کنند. لذا این قانون دست کم برای آنها هیچ جنبه اجرایی ندارد. س: آیا این قانون فقط کمک های نظامی را در برمی گیرد، یا اینکه واجد جنبه هایی هم هست که بتواند به نوعی شامل کمک های اقتصادی نیز بشود؟ ج: خیر این قانون فقط بر کمک های نظامی اشراف دارد و به طور اخص شامل پنج نوع ویژه از کمک های نظامی می شود، که عبارتند از آموزش و تعلیمات علوم نظامی بین المللی، تأمین مالی ارتش خارجی، توسعه تجهیزات دفاعی، فروش تجهیزات نظامی، و مبادله مستقیم تجاری تجهیزات نظامی! واقعیت این می باشد که انواع دیگری از کمک های نظامی نیز وجود دارد، که قانون مورد اشاره بر آنها بی تأثیر است. از این گذشته این قانون بر کشورهایی که در حال توسعه فعالیت های نظامی هستند اشراف دارد، و شامل کشورهایی نمی شود که در صددند استفاده از سرباز-کودکان را متوقف کنند. ساختار آن نیز عمدتا تنبیهی نیست، بلکه جنبه تشویقی دارد. پس تطمیع (هویج)، و نه تهدید (چماق) می باشد. لذا در واقع تلاشمان این است که دولت ها و شبه نظامیان حامی آنها را متقاعد کنیم، که در ارتش هایشان از کودکان استفاده نکنند. ارتش هایی که از کودک استفاده می کنند، قطعا حرفه ای نیستند و یا دست کم ارتش آمریکا تمایلی به همکاری نزدیک با آنها ندارد. من با بسیاری از نظامیان نیروی دریایی آمریکایی صحبت کرده ام و دریافته ام که بسیاری از آنها به خصوص در افغانستان در مناطق بازرسی با نگهبان هایی مواجه شده اند، که پانزده سال بیشتر نداشته اند. حال آنکه بسیاری از این نظامیان خود کودکانی پانزده ساله دارند.
|
